I

+ Przywileje szkaplerza karmelitańskiego +

  1. Kto umrze odziany Szkaplerzem świętym, nie zostanie potępiony.

  2. Noszący(a) Szkaplerz jako czciciel(ka) Matki Bożej zapewnia sobie Jej opiekę co do duszy i ciała w tym życiu i szczególną pomoc w godzinie śmierci.

  3. Każdy(a), kto pobożnie nosi Szkaplerz święty i zachowuje czystość według stanu, zostanie wyprowadzony(a) z czyśćca osobiście przez Matkę Bożą w pierwsza sobotę po swej śmierci.

  4. Ci którzy należą do Bractwa Szkaplerznego są duchowo złączeni z zakonem Karmelitańskim i maja udział w jego duchowych dobrach za życia i po śmierci, a więc; we Mszach świętych, Komuniach świętych, umartwieniach, modlitwach, postach itp.

(Wszystkie te słowa wypowiedziała sama Matka Boża o czym czytaj w historii Szkaplerza - poniżej.)

II

+ Obowiązki należących do bractwa szkaplerznego +

  1. Przyjąć Szkaplerz karmelitański z rąk kapłana.

  2. Wpisać się do księgi Bractwa Szkaplerznego.

  3. W dzień i w nocy nosić na sobie Szkaplerz święty.

  4. Odmawiać codziennie modlitwę naznaczoną w dniu przyjęcia do Bractwa (zazwyczaj "Pod Twoja obronę...")

  5. Naśladować cnoty Matki Najświętszej i szerzyć Jej kult (cześć).

III

+ Praktyki zalecane członkom bractwa + (jako rady)

  1. Przez nieskazitelne życie zasługiwać sobie na macierzyńską opiekę Królowej Karmelu.

  2. Przynajmniej raz w miesiącu, jeżeli pozwolą na to warunki oraz w święta Matki Bożej, przystępować do Spowiedzi i Komunii świętej.

  3. Nawiedzać często Kościół i przynajmniej przez kilka minut modlić się do Matki Bożej.

  4. Brać udział w miesięcznej procesji szkaplerznej i wszędzie, gdzie to możliwe, szerzyć nabożeństwo szkaplerzne.

  5. Wyrzec się od czasu do czasu czegoś dozwolonego z miłości do Matki Bożej (drobne umartwienia).


+ Krótka historia szkaplerza świętego +

Historia Szkaplerza świętego sięga XII wieku, kiedy to duchowi synowie Proroka Eliasza prowadzący życie kontemplacyjne na Górze Karmel, prześladowani przez Turków, przenieśli się do Europy. Ich tryb życia wzbudzał podziw i szacunek, choć spotykali się również z niechęcią i uprzedzeniami.

Stolica Apostolska upatrując w "Braciach Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel" skuteczna pomoc w ożywieniu życia chrześcijańskiego przez ich życie, modlitwy i umartwienia, przyjęła z radością nową rodzinę zakonną i ułatwiła jej zakładanie nowych klasztorów. Dzięki poparciu władz kościelnych zakon Karmelitów szybko rozwijał się i promieniował przykładnym życiem.

Należy odnotować szybki rozwój zakonu w Anglii. Zasłużył się tam szczególnie wielki czciciel Maryi, mąż modlitwy i wielkiej świątobliwości, Szymon Stock. Kiedy dostrzegł niebezpieczeństwa grożące zakonowi, przypuścił "szturm" do nieba, by wybłagać opiekę i wsparcie Tej, która od początku istnienia zakonu była jego niezawodną orędowniczką.

Kiedy w nocy z 15 na 16 lipca 1251r. trwał na modlitwie, ujrzał Najświętszą Dziewicę w otoczeniu Aniołów podająca mu Szkaplerz brązowego koloru.

Usłyszał te słowa od Maryi:
"Przyjmij, najmilszy synu, Szkaplerz twego zakonu, jako znak mego braterstwa, przywilej dla ciebie i wszystkich Karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania".

Święty Szymon Stock z radością i miłością przyjął Szkaplerz i jako przełożony zakonu polecił całej rodzinie zakonnej modlić się o rozszerzenie w świecie nabożeństwa szkaplerznego.

W XIV wieku Najświętsza Maryja Panna papieżowi Janowi XXII, polecając mu w opiekę "swój zakon" karmelitański. Obiecała obfite łaski i zbawienie należącym do zakonu i wiernie wypełniającym swoje śluby, a także należącym do Bractwa Szkaplerznego, którzy będą zachowywać cnotę czystości według stanu i będą się modlić za Kościół święty. Na końcu obiecała wszystkim nadzwyczajna łaskę, znaną pod nazwą "przywileju sobotniego": "Ja, ich Matka, w pierwszą sobotę po ich śmierci, wyzwolę ich z czyśćca i powiodę na górę żywota wiecznego".

Stolica apostolska Szkaplerz uznała jako sakramentale, tzn. znak, który noszącego usposabia do przyjęcia łaski oraz pogłębienia życia łaski w sobie. Swą władzą apostolską Kościół potwierdził przywileje Szkaplerza, moc jego opierając na modlitwach całego Kościoła. Nabożeństwo zaś szkaplerzne uznał, obok Różańca świętego za podstawowe nabożeństwo Maryjne.

Kult Matki Bożej Szkaplerznej i praktyka noszenia Szkaplerza Karmelitańskiego, mając tak mocne poparcie Stolicy Świętej, szybko rozeszły się nie tylko w Europie, lecz i w całym świecie. Karmelici rozkrzewiali to nabożeństwo z wielkim oddaniem, upatrując w nim siłę, mogącą ożywić wiarę i uzdrowić obyczaje. Wszędzie, gdzie powstawały klasztory karmelitańskie, kult Matki Bożej Szkaplerznej promieniował na okolicę. Nieustannie zwiększała się liczba wiernych, przyjmujących Szkaplerz święty. Wzrastała wiara w moc Szkaplerza świętego.

Do Polski kult Matki Bożej Szkaplerznej przynieśli Karmelici pod koniec XIV wieku. Ożywienie tego kultu miało miejsce wraz z przybyciem do Polski karmelitów bosych w 1605 roku. Zaraz w roku następnym królewicz Władysław IV ze szlachtą dworu przyjął Szkaplerz święty i od tego czasu bractwo Szkaplerza świętego rozszerza się szybko w naszym kraju. W naszych czasach bractwo Szkaplerza istnieje prawie wszędzie a często cudowne zdarzenia potwierdzają jak Najświętsza Maryja Panna jest wierna swoim obietnicom.

Warto przypomnieć, że Papież Jan Paweł II, od lat dziecięcych nosił Szkaplerz święty i nosi go do obecnej chwili.

Źródłem textowym jest nowenna do Matki Bożej Szkaplerznej
Redakcja: Gracjan Lipiński